Deze week verschijnt de laatste editie van het HuisartsenService magazine van 2025. Ook deze editie weer verzorgde buro33 een groot deel van de inhoud en de vormgeving. Onder meer in deze editie het coverinterview met Eric Corton, de presentator, schrijver en muzikant die daarnaast ook parttime voor een baan in de zorg heeft gekozen.
Eric Corton, acteur, muzikant, presentator en zorgverlener:
“Ik vind het leuk om voor mensen te zorgen en er écht voor iemand te zijn”
De wereld rondreizen voor Het Nederlandse Rode Kruis, televisie- en radioprogramma’s presenteren, muziek maken, boeken schrijven, acteren en op de planken staan. Eric Corton deed en doet het allemaal, maar sinds een aantal jaar is hij ook in het verpleeghuis te vinden. Als gediplomeerd zorgverlener in een verpleeghuis in Zoetermeer, alwaar hij zes bewoners onder zijn hoede heeft. Alhoewel, nu even niet, want vanaf januari start zijn solovoorstelling ‘Pa’ in de theaters. Daarom doet hij er nu vrijwilligerswerk, want het zorghart kruipt toch waar het niet gaan kan.
“Als kind was ik op school altijd met van alles bezig. Als ik iets leuk vond, dan wilde ik dat worden. Heel langzaam begon zich dat uit te kristalliseren op de middelbare school; leraar Nederlands, dat leek me wel wat. Maar het liep anders, want in 3 VWO kregen we dramales en dat werd gegeven door een hele inspirerende leraar. In 4 VWO zei hij ‘is acteren niet iets voor jou?’. Een jaar later viel het voor mij op z’n plek. Ik deed auditie voor de toneelschool en op 5 december hoorde ik dat ik was aangenomen. Dat ik uitgerekend met Sinterklaas hoorde dat ik toegelaten was terwijl er zoveel mensen auditie hadden gedaan, dat was wel heel bijzonder…” Lachend: “Dat moest ik dus maar gaan doen vond ik. In de jaren daarna kwamen daar ook presenteren, radio en televisie maken bij en ging ik onder meer ook als ambassadeur voor Het Nederlandse Rode Kruis aan de slag en dan met name op het Afrikaanse continent.”
Maatschappelijke voldoening
“Ik ben dan zo iemand die echt in de materie wil duiken. Dus ik was veel op locatie en ik heb intern opleidingen en trainingen gevolgd om te snappen waar het werk nou daadwerkelijk over ging. Maar ook om met een kritische blik te kunnen kijken ‘wat doen we’ en ‘wat levert het op’, want ik vroeg mensen natuurlijk wel om te investeren. Het verhaal moest kloppen. Ik haalde mijn inkomsten toen nog vooral uit mijn radioshow bij 3FM, waar ik mensen met nieuwe alternatieve muziek liet kennismaken. Dat vond ik inhoudelijk heel erg leuk en dat was ook echt mijn missie. Maar mijn maatschappelijke voldoening haalde ik daar natuurlijk niet uit en bij het Rode Kruis wél. Ik heb toen wel ’s gedacht ‘had ik maar geneeskunde gestudeerd’. Dan had ik heel graag kinderarts willen worden, wereldwijd, waar het hard nodig is. Ik maak altijd makkelijk contact met mensen en zeker ook met kinderen… omdat ik me niet als volwassene gedraag.” – lacht “En dat werkt over het algemeen wel goed. Zeker als witte vol getatoeëerde man denken kinderen ‘wat is dat voor een gekke clown’ en als dan blijkt dat ze zich veilig bij je kunnen voelen, maar dat je ook lekker samen kunt voetballen dan werkt dat goed. Dat was voor mij ook weer een manier om contact met hun ouders te maken voor de reportages die ik voor het Rode Kruis maakte.”
Zorghart
“Ik vind het leuk om voor mensen te zorgen. Er echt voor iemand te zijn en niet alleen in nood. Je beseffen dat we met elkaar op de wereld zijn, dat is wel een zorghart denk ik. In 2018 speelde ik de solovoorstelling ‘Ma’ in het theater, gebaseerd op de columns (in het AD – red.) van Hugo Borst die hij schreef over zijn moeder die alzheimer kreeg. Terwijl ik die speelde door heel Nederland kreeg mijn vader notabene ook alzheimer. Eerst dachten we dat hij gewoon even moest wennen aan zijn pensioen. Mijn ouders hadden 47 jaar een kapperszaak gehad, dus dat vonden we niet heel gek. Maar het bleken toch de eerste tekenen van de ziekte. Dat was een vrij bizarre situatie, het voelde als een krankzinnige overlap. Gelukkig heeft mijn vader mijn laatste voorstelling in Carré nog kunnen zien. Vond hij prachtig! Kort daarna werd hij opgenomen en heeft hij er toch nog vijf jaar over gedaan om deze wereld gedag te zeggen. In die jaren nam ik steeds weer een beetje afscheid van mijn vader. Je rouwt terwijl iemand er nog is. Die ziekte is echt steenhard. Maar mijn vader bleef de lieve man die hij altijd was. Ik heb hem tot het eind bij kunnen staan, samen met mijn moeder en mijn zus. Dat was heel fijn om te kunnen doen, maar het was ook snoeihard en verdrietig. Uiteindelijk heb ik hem ook afgelegd. De cirkel was toen rond.”
Decorum verliezen
“Juist tijdens die laatste fase zag ik hoe belangrijk de mensen om je heen zijn als je je decorum verliest. Dat er mensen zijn die dat accepteren, met je praten, je hand vast houden en je zien. En tijd voor je nemen. Dat geldt ook voor de huisarts, die wij eerlijk gezegd wat gemist hebben in die periode. Ik snap het wel, er is weinig tijd en er is veel te doen, we worden ook allemaal steeds ouder. Maar ik denk ook dat als je je gehoord, gezien en begrepen voelt, je ook minder beroep zal doen op de huisarts. Die connectie en vertrouwensband in de zorg is zo belangrijk en juist dat schiet er nu zo vaak bij in. Echt luisteren naar elkaar en praten met elkaar is het allerbelangrijkste. Ook als dat door bijvoorbeeld afasie niet meer zo goed gaat. Zorg gaat over communicatie en aandacht en precies dat maakte dat ik verbonden wilde blijven. Na wat omzwervingen ben ik als vrijwilliger gaan werken in een verpleeghuis in Zoetermeer, omdat hun attitude me beviel. Er zijn geen cliënten maar bewoners en de verzorgenden zijn er te gast. Mooi! Ik ben gestart met liedjes zingen en koken. Maar ik wilde meer en heb de opleiding Helpende Zorg en Welzijn gedaan. Ik ben nu gediplomeerd ‘verzorgende’. Dat betekent dat ik op allerlei manieren mag ondersteunen en zorgen, behalve medicatie geven. Ik heb zes bewoners onder mijn hoede van de in totaal 30 bewoners in het huis. Het geeft heel erg veel voldoening.”
Vrijwilligerswerk
“In januari volgend jaar start mijn nieuwe solovoorstelling ‘Pa’, met hetzelfde team als ‘Ma’. De theatervoorstelling is een muzikaal verhaal dat gaat over een vader die alzheimer krijgt en zich opnieuw moet verhouden tot de mensen om zich heen en zijn leven. Ik wil laten zien dat mensen die dit proces in gaan heel veel liefde en warmte nodig hebben. En dat je ze dicht bij je moet houden en als mens moet blijven behandelen. Ik ben nu teksten uit mijn hoofd aan het leren en aan het repeteren, dus mijn vaste twee dagen in het verpleeghuis zijn nu tijdelijk vervangen door vrijwilligerswerk, want helemaal niks doen dat kan ik niet. Dus ik kook bijvoorbeeld voor de bewoners en hun familie op mijn afdeling. En dan neemt er iemand de drankjes mee, iemand anders maakt het dessert… Dan zitten we zo met 12 man aan tafel. De bewoners en hun familie genieten daar zó van. En niet onbelangrijk, de verzorgenden hebben op dat moment even lucht en tijd voor zichzelf. Want er zijn gewoonweg niet genoeg mensen en niet genoeg handen aan het bed door alle personeelstekorten. Dus deze ‘kleine beetjes’ helpen enorm.”
Verhalen vertellen
“De zorg en de entertainmentindustrie lijken heel ver uit elkaar te liggen, maar hebben voor mij veel overeenkomsten. In beide werelden teken ik verhalen op en heb ik te maken met mensen en hun eigen verhaal. Die verhalen zijn van universele waarde en weten mensen te raken en te inspireren. In de psychogeriatrie zijn het zelfs de laatste verhalen die men vertelt. Daar waar verhalen elkaar raken, daar ben je met elkaar aan het leven. Zorgen is ook leven! Muziek geeft ook een gevoel van welbevinden. Zelfs als alle communicatie is verdwenen en de dementie overhand heeft genomen, kan muziek toch iets naar boven halen. Dan gebeuren er mooie dingen. Ik probeer alles wat ik doe niet goed te doen, maar zinvol. Als ik een kwartier de hand van iemand vasthoud, die na 10 minuten het hoofd op mijn schouder legt… dan denk ik ‘volgens mij heeft dit gewerkt’. Met protocollen ben ik minder bezig, het gaat mij om de mens.”
Een lichter mens
“Sinds 2016 ben ik een veel gezonder mens en lichter op alle vlakken, letterlijk en figuurlijk. Maar ik heb ook een eerste depressie achter de rug die ik niet zag aankomen. De jaren met mijn vader hadden natuurlijk een wissel getrokken. Maar ik ging ook kijken naar hoe ik mijn leven leidde en hoe ik bepaalde dingen deed. Ik kwam erachter dat er veel was dat me niet meer hielp maar me juist in de weg zat. Daar heb ik een behoorlijke tik van gehad. Mijn huisarts heeft mij goed ondersteund en wist wat ik nodig had. Ik kan gelukkig goed onder woorden brengen wat ik voel en ervaar en zij luisterde naar wat ik zei dat ik nodig had. Dat komt omdat zij mij ook echt kent. Daar ben ik heel blij mee, want die vertrouwensband is in deze tijd niet meer vanzelfsprekend. Ik ben daarnaast gaan bewegen, ik fiets veel en wandel. Maar ik ga bijvoorbeeld ook lopend met twee tassen boodschappen doen, zodat ik in evenwicht ben en meteen wat krachttraining doe. Zo kom ik wel aan de 10.000 stappen per dag! Ik ben nu voor 90 procent terug, maar ik moet die 10 procent in de gaten houden. Dat komt omdat ik nogal enthousiast ben, ik doe graag 4000 dingen tegelijk en dat gaat gewoon niet meer. Dat heb ik te accepteren en dat lukt ook voor een heel groot deel.”
Wat er écht toe doet
“Als ik naar de toekomst kijk op microniveau, met mijn vrouw en kinderen, de mensen van wie ik hou en mijn kleine kring van waardevolle contacten, dan zie ik vooral verdieping. Ik leid een zinvol leven en kijk wat er écht toe doet en ik probeer hoofd- en bijzaken meer te scheiden. Stilte oogsten is ook heel erg belangrijk geworden. Persoonlijk ben ik stabieler geworden, met meer gevoel voor wat ik waardevol vind. En een beetje activistischer in de richting van hoe we het met z’n allen moeten doen op deze wereld en daar heeft de zorg ook mee te maken, heel erg zelfs!”
Meer informatie over de voorstelling ‘Pa’ en de speeldata in 2026:
www.solostories.nl/producties/pa en www.ericcorton.nl
Fotografie: Annemieke van der Togt